บทกวีแห่งความเงียบเกี่ยวกับช่องว่างระหว่างคำพูด บทกวีเหล่านี้สำรวจสิ่งที่ยังคงอยู่เมื่อการสนทนาหยุดลง — ไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่เป็นภาษาที่แตกต่าง สำหรับช่วงเวลาที่คุณตระหนักว่าการปรากฏสามารถกลายเป็นการหายไปได้โดยไม่มีใครออกจากห้อง